Osada  Kłokocin powstała prawdopodobnie w XIII wieku. Pierwsza wzmianka znajduje się w zestawionej w latach między1290 i 1305 pierwszej w Polsce "Księdze uposażeń biskupów wrocławskich", a jej łacińska nazwa brzmiała Clocochina.W XVII wieku znany jest zapis tej nazwy jako Klokocien, zaś w XVII wieku w zgermanizowanej formie Klokotschin. Niewątpliwie pozostałością tej formy w błędnej postaci jest Kłokoczyń - wersja, którą spotykamy w protokole z posiedzeń rad gminy z 1922 roku. Należy przytoczyć tu jeszcze nazwę, jakiej używają mieszkańcy Kłokocina i jego okolic- Kokoczyń.Jej gwarowa wersja rzucałaby światło na genezę nazwy miejscowości pochodzącej od gwarowego słowa kokot czyli kogut. Jednak dokładnie stwierdzić, skąd ta nazwa się wzięła w takiej formie, nie potrafimy. Wiesław Sienkiewicz uważa, że jest to nazwa topograficzna, którą po prostu przekręcono. Innego zdania jest Aleksander Bruckner. On podaje kilka form tej nazwy: Kłokoczyna, Kłokoczka, Kłokotka, twierdząc, że pochodzi ona od klekotu. Nazwa miejscowości związana była z jakąś legendą, może podkreśla popularną tam hodowlę drobiu, a może była kpinąz biednej osady, w której kogut był synonimem bogactwa. Niemniej jednak ta biedna osada ma własny herb nawiązujący do owego koguta: w niebieskim polu na żółtym pagórku stoi biały kogut z czerwonym grzebieniem, żółtym dziobem i nogami. Herb ten znany jest z dwóch pieczęci gminy. Pierwsza z XIII wieku, ze zniszczonym po części napisem: Rybniker Kreiss, o średnicy 30 mm i wyciśnięta na dokumencie z 1835 roku. Druga pochodzi z polskich czasów - z roku 1921. Kłokocin był staropolską wsią, o czym świadczy płacenie dziesięciny zwyczajem polskim, należącą do parafii w Boguszowicach i stanowiącą jej uposażenie. Za staropolskim pochodzeniem osady przemawia też charakterystyczny dla budownictwa słowiańskiego kształt wsi - owalnicy, przypominającej swym kształtem wrzeciono, zbudowanej wzdłuż dwóch łukowatych ulic z błoniem gromadzkim pośrodku, tzw. nowsiem. Późniejsze rozmiary wsi wskazują na to, że na przełomie XIII i XIVwieku prawdopodobnie liczyła ona nie więcej niż cztery- pięć domostw czyli około 35-40 mieszkańców. Mieszkańcy wsi byli pod jurysdykcją opata klasztoru cysterskiego w Rudach. W okresie reformacji parafianie kłokocińscy nie przyłączyli się do nowych prądów religijnych, pozostając wiernymi katolicyzmowi, podobnie zresztą jak cała parafia w Boguszowicach. Powstałe pod koniec XV wieku stanowe państwo rybnickie od 1532 roku było traktowane jako tzw. szyling zastawny. Rząd austriacki kolejno przekazywał je w nowe ręce prywatne. Pochodząca z 1644 roku "Taksa i estymacja obydwu księstw Opola i Raciborza", sporządzona z polecenia cesarza Ferdynanda III zawiera informacje, iż właścicielem Kłokocina jest Von Beess. W latach 1640-1682 właściciele państwa rybnickiego często się zmieniali. Niestety nie mamy dokładniejszych informacji dotyczących samego Kłokocina, nie wiadomo dokładnie od kiedy wieś ta stanowiła jednolitą całość z resztą państwa rybnickiego. Wiemy na pewno, że 5 stycznia 1682 roku Jan Bernhard hrabia Oppersdorf sprzedał Kłokocin wraz z resztą państwa rybnickiego Juliannie Konstancji hrabinie Węgierskiej, pochodzącej z rodziny Herbenstein za60300 złotych tytułem przejętych długów i 40 tysięcy złotych w gotówce. Państwo to składało się wówczas z jednego miasta i 24 wsi. Rodzina Węgierskich miała go w swoim posiadaniu do 1788 roku, pomimo, że od 1740 roku posiadłości rybnickie znalazły się w rękach Prus. W momencie, kiedy Śląsk znalazł się pod panowaniem pruskim hrabia Franciszek Karol Węgierski stanął po stronie nowego rządu. Nie miał zresztą innego wyjścia. W 1788 roku król pruski przejął Rybnik wraz z posiadłościami za 400000 talarów i 500 dukatów klucznego. Z jego też polecenia przeprowadzony został spis ludności w 1791 roku, z którego dowiadujemy się, że Kłokocin zamieszkiwało wówczas 10  chłopów pańszczyźnianych i trzech chałupników, co daje w  sumie 13 gospodarzy. Ogólną liczbę mieszkańców można szacować na około 100 osób. Rządy pruskie nie były dla wsi zbyt łaskawe. Doprowadziły one do buntu wśród chłopów w lutym 1811 roku. Szereg gmin, w tym Kłokocin, odmówiło wykonywania swoich powinności wobec właścicieli powołujących się na tzw. Edykt wolności. Bunt zbito za pomocą wojska. Kiedy w 1818 roku Rybnik stał się miastem powiatowym, Kłokocin stał się częścią nowego powiatu. Nie tylko wrzenia społeczne były udziałem tej małej miejscowości. Nie omijały jej nieszczęścia, które obejmowały swym zasięgiem całą okolicę. W latach 1839 i 1847 grasowały i pustoszyły te tereny kolejno cholera i tyfus głodowy. Nie wiemy dokładnie ile ofiar śmiertelnych pociągnęły za sobą, gdyż nie dysponujemy żadnym zestawieniem. Wiek XX przyniósł wsi znaczny wzrost zaludnienia. Przełomowym wydarzeniem w dziejach Kłokocina była budowa kopalń węgla kamiennego w okolicznych Chwałowicach od 1903 roku, a następnie w Boguszowicach od 1913. We wsi osiedlało się coraz więcej ludzi, budowało się coraz więcej domów, mieszkańców przybywało. W 1902 roku przy ogromnym udziale mieszkańców wybudowano szkołę podstawową. Ten dynamiczny wpływ przemysłu górniczego na wieś potwierdza statystyka. I tak w 1900 roku miejscowość zamieszkiwało około 300 mieszkańców, w ciągu kolejnych 10 lat ich liczba podniosła się do 466 osób. Byli oni w przytłaczającej większości narodowości polskiej. Potwierdza to spis ludności z 1910 roku, w którym do polskiej narodowości przyznało się 99% uprawnionych do głosowania. Dzięki temu Kłokocin wraz z całym powiatem rybnickim został przejęty przez Polskę w okresie od 17 czerwca do 10 lipca 1922 roku. Chłopi z Kłokocina brali również udział w powstaniach śląskich-30 ochotników. Okres międzywojenny przyniósł mieszkańcom różne chwile: radosne i smutne Młode państwo polskie odrodzone po 123 latach niewoli borykało się z różnymi trudnościami, a województwo śląskie przedstawiało poważny potencjał gospodarczy, głównie dzięki posiadaniu Górnośląskiego Okręgu Górniczo-Hutniczego. Mimo to warunki bytowe tutejszej ludności były bardzo skromne. Okresy względnej zamożności przeplatane były kryzysami gospodarczymi, z których najbardziej we znaki dał się ten z lat 1929-1935. Gdy pierwszego września 1939 roku do Rybnika i okolic wtargnęły oddziały niemieckie, wspierane lotnictwem i dywizjami pancernymi, znów zawitał koszmar wojennej okupacji. Szczupłe wyposażenie oddziałów broniących powiatu nie mogło równać się z przewagą militarną wroga. Nie wystarczył patriotyzm i zażarta obrona ojczystej ziemi. Po południu znalazła się w rękach niemieckich. Obszar Górnego Śląska, a więc i Kłokocin wcielono bezpośrednio do III Rzeszy. W myśl planów hitlerowskich ziemie te miały ulec ponownej germanizacji, wszak Niemcy wracali do siebie. Na terenach włączonych do Niemiec wprowadzono urzędowy język niemiecki. Zlikwidowano polską szkołę nie bacząc na protesty ludności, msze odbywały się w dwóch językach, a mieszkańcy wsi brali udział w nabożeństwach polskojęzycznych. Byli jednak i tacy, którzy bardzo chętnie pomagali nowej władzy - np. pan Hartman  pełniący funkcję wójta po usunięciu ze stanowiska Józefa Pawlasa. Okupacja trwała aż do 26 marca 1945 roku, wtedy wyzwolony został Rybnik i okolice, w tym nasz Kłokocin. Dotychczas opisywane były dzieje miejscowości jako samodzielnej wsi. Rok 1962 zaowocował zmianami. Sąsiadujące z Kłokocinem Boguszowice stały się samodzielnym miastem, w obręb którego włączono naszą wieś, utraciła więc ona administracyjną niezależność. Dzięki temu jednak wioska zaczęła się rozbudowywać wychodząc z dolinki na okoliczne wzgórza. Reforma administracyjna z 1975 roku włączyła Boguszowice do Rybnika. Odtąd Kłokocin jest dzielnicą Rybnika. Lata powojenne przyniosły wiosce szereg zmian, do których mieszkańcy się stopniowo przyzwyczajali. Lata pięćdziesiąte to czas, kiedy działał tu szereg instytucji kulturalnych. I tak swoją działalność rozpoczęło Koło Gospodyń Wiejskich, prowadząc rozmaite kursy. Przez całe lata mieszkańcy wsi zajmowali się uprawą roli, hodowla drobiu, trzody chlewnej, pracowali także w okolicznych kopalniach i hucie. Dopiero od 1958 roku mogli korzystać z komunikacji autobusowej, wtedy zbudowano pierwszy przystanek PKS. Pierwszą szosę z prawdziwego zdarzenia wybudowano w 1948 roku, dzięki staraniom Emila Pawlasa. Przyłączenie wsi do Rybnika zaowocowało dla wioski stopniową rozbudową, unowocześnieniem ulic i doprowadzeniem do wsi elektryczności, przed którą ze względu na koszty bronili się mieszkańcy wsi jeszcze przed II wojną światową. Inwestycję tę przeprowadzono w 1957 roku. Z początkiem roku 1962 Kłokocin zaczął się stopniowo rozbudowywać, wychodząc z dolinki na okoliczne wzgórza. Unowocześniono ulice, założono "Zieleniec" ze stawem i wyspą pośrodku. Jednym z nowych obiektów była wybudowana i oddana do użytku w 1965 roku Szkoła Podstawowa, której nadano imię Janka Krasickiego. W starej szkole otwarto przedszkole, które rozbudowano w 1988 roku. W 1971 roku do Kłokocina przeniesiono zabytkowy kościół pod wezwaniem św. Józefa. Zbudowany został w końcu XVIII wieku w Nieboczowach nad Odrą. Z początkiem roku 1962 Kłokocin został włączony do miasta Boguszowic. Zaś w 1975 roku całe miasto Boguszowice, a więc i Kłokocin włączono do Rybnika. W 1976 na terenie Kłokocina powstał Kombinat Budownictwa Ogólnego, gdzie produkowano prefabrykaty budownictwa wielorodzinnego. W tym też okresie powstały trzy budynki wielorodzinne. Na przełomie roku 1967/77 rozpoczęto budowę fabryki domów. Zaś w 1985/86 wstrzymano tę budowę i została ona zamieniona na Zakład Napraw Taboru Kolejowego, którego rozbudowa trwa do dziś. W 1982 powstał nowy budynek Ochotniczej Straży Pożarnej. W 1988 roku rozpoczęto budowę nowego kościoła, a stary drewniany kościółek przeniesiono do Górnośląskiego Parku Etnograficznego w Chorzowie.       

opracowała Beata Ochal